Ürününüzü haftalar içinde yayınlayın.

Bundan önce aynı şeyi dört kez yeniden çekiyor ve yine de tutturamıyorduk. Artık her reel ve her kapak aynı yerden çıkmış gibi görünüyor. Görünümü artık kimseye açıklamam gerekmiyor, çalışma şeklimize işlenmiş durumda. Dergi kapakları en çok endişelendiğim kısımdı ve sonunda yaptığımız en sevdiğim şey oldular.

Peynir satıyoruz; insanların çevrimiçi heyecanla aradığı bir kategori değil. Dört bölgeli düzen, her ürün sayfasını sıfırdan yeniden kurmayı bırakmamızı sağladı ve Manny tüm kataloğa daha önce sahip olmadığı bir kişilik kattı. Yeni bir SKU'yu yayına almak eskisinin çok küçük bir kısmı kadar sürüyor.

Haftalardır kapılara bakıyordum ve o beyaz stüdyo çekimlerinde hepsi birbirinin aynıydı. Onex'in gerçek bir ofiste gerçekten açılıp kaydığını görmek beni durduran şey oldu. Aynı hafta sipariş verdim.

Görüşme on gün sonrasına kesinleşmişti ve elimde yalnızca slaytlar vardı. Önemli olan, tıklanabilir bir maket değil gerçek altyapıda çalışmasıydı; çünkü ilk yaptıkları şey onu incelemesi için analistlerine vermek oldu. Dokuz günde yayına çıktı ve demo modu başkasının telefonunda da sorunsuz çalıştı.

Her pazartesi elle mutabakat yapıyor, yine de hata yapıyorduk. Başlangıçtan üç hafta sonra tüm ekibin gerçekten açtığı tek bir panelimiz oldu. Beklemediğim şey, kapsam belirleme görüşmesinin ne kadarının neleri dışarıda bırakacağımızla ilgili olmasıydı.

Her randevu telefonla geliyordu; bu da danışmanın günü hastalarla ilgilenmek yerine telefonda geçirmesi demekti. Yalnızca ilk hafta uygulama üzerinden 800 randevu aldık. Benim bunların nasıl yapıldığını öğrenmek zorunda kalmadan uygulamanın iki mağazaya da yüklenmesi, tek başına bu çalışmaya değdi.

Her müşterinin kendi tablosu vardı ve hiçbiri birbiriyle uyuşmuyordu. Şimdi üç ajans aynı portala dahil oldu; ay sonundan korkmaz oldum. Teslim dokümanı sayesinde kendi geliştiricim tek bir geri dönüş araması yapmadan işi devralabildi.

Siparişler kâğıtla geliyor, mutfak yoğun saatlerde ne olup bittiğini göremeden çalışıyordu. Şimdi dört lokasyonun tamamında kullanılıyor. Geliştirme sırasında beni ikna eden şey, sonunda değil daha işin ortasında gerçek mutfaktaki bir ekranda çalıştığını görmekti.

Bağışçı geçmişi bir e-posta listesinde, bir hesap tablosunda ve birinin hafızasında tutuluyordu. Dört hafta sonra her şeyin tek yerde olduğu sistemi yayına aldık ve kampanyada $120k topladık. Hangi özellikleri çıkarmamız gerektiğinin baştan söylenmesi, zamanında yetişmemizi sağladı.

Tam geliştirmeye bağlanmadan önce kullanıcıların karşısında gerçek bir şey olmasına ihtiyacım vardı. Beta yayınlandı ve 48 saatte 200 kayıt aldık; bu da asıl sorduğum sorunun cevabıydı. Kod tabanına ilk günden sahip olmak, sonraki sürümün sıfırdan başlamaması demekti.

Aileler küresel bir veritabanında arama yapıyor ve yaşadıkları yerde hiçbir anlam ifade etmeyen sonuçlar alıyordu. Web ile her iki mobil platformda canlı veriler üzerinde yerelleştirilmiş aramaya ihtiyacımız vardı; kullanan kişiler nedeniyle bunun ilk seferde doğru geliştirilmesi gerekiyordu. MVP üç ayda yayına çıktı ve altı ay sonra 10.000 kullanıcıya ulaştık.

Bir ürünümüz vardı ama onu bir arada tutan görsel bir dil yoktu; ciddi biri bize bakar bakmaz bu sorun ortaya çıkıyordu. Kimlik Figma'da tasarlandı; site bir aydan kısa sürede geliştirildi ve yayına çıktı. Konsorsiyum satın alması takip eden hafta gerçekleşti.

Ürün çalışıyordu ancak deneyimde kimsenin haritalamadığı boşluklar vardı; kullanıcılar bir anda sonlanan akışlara düşüyordu. Yenileme, hiç tasarlamadığımız durumlar dahil her durumu ele aldı. Üç ila dört ayda, ürünün gerçekte yapabildiklerine uygun bir arayüze sahip olduk.

Arkasında hiçbir sistem olmadan toplu e-posta gönderiyorduk. Panel yoktu, talep alma yoktu, müşterinin kendi gönderimlerini yönetmesinin yolu yoktu. Beş ay sonra e-posta push yönetimi, müşteri bazında özelleştirme ve uçtan uca tasarlanmış tüm akışlara sahip olduk.